Ons huis was al in volle gang toen ik halfslaapwandelend mijn weg zocht naar de veranda. In de ochtend regende het kort en lag Ohoira er weer fris bij. Al gauw werd ik omringd door de nieuwsgierige blikken van de kleintjes en het duurde niet lang of ze lachten me toe en uit! Die kleine aapjes van vorig jaar worden hoe langer hoe brutaler en grappiger. We werden geroepen voor het ontbijt. Nasi goreng, cake, pisang goreng en kasbi goreng. Thee en koffie in ons welbekende Disney naam bekers waar op alle bekers de naam Andreas stond...??
Natuurlijk werd er nagepraat aan tafel en later werden de gesprekken vervolgd op de veranda onder genot van de aangename geur van sigaretten. De wereld Ohoira trekt aan je voorbij. Het was het komen en gaan van schoolkinderen, vis en groenteboeren en iedereen die nieuwsgierig was naar die ohoiranezen uit Vaassen.
De veranda was groot genoeg om ons te accommoderen. Ik bewonderde de creativiteit van Papabongso waarmee hij de veranda decoreerde. Om het hollandsch aspect te benadrukken had ik een schaduwdecoratie vel meegenomen van een hollandsche molen. Instemming knikte Papabongso toen hij mijn decoratie zag en vond het origineel en geweldig. Hij benadrukte ons beiden gevoel voor verfijning en subtiliteit als het gaat om het uiten van kunst. “ Het zit in ons” zegt hij dan vol trots! Die Papabongso toch, hij heeft nog de gele gereedschap etui die ik hem in 2005 heb opgestuurd. Alhoewel bijna “leeg geplunderd” door derden zal hij het nooit wegdoen omdat ik hem dat heeft gegeven. De elektrische decoupeerzaag die ik heb gegeven mag alleen bij hoge uitzondering zijn kast verlaten. Hij is iemand die echt “ djaga barang “ is en kan uren converseren over het feit dat niemand zo zuinig is als hij.
De molen was gauw geplaatst op de muur en vormde een duidelijke herkenning. De andere neven kwamen en vroegen of ik meerdere decoraties had voor hun huizen. Ik heb ze teleur moeten stellen.
De kampong was ondergedompeld in vlaggen en andere versierselen. Ohoira was verdeeld in units en elk unit had hun unit-gebouw. Tijdens de festiviteiten van het 100-jarig bestaan zullen ze fungeren als gast gevers voor de bezoekende kampongs en organisaties. Als unit zijn zij verantwoordelijk voor het eten en drinken en ook als gastgezinnen van de bezoekende gasten en kampongs.
Elk unit was uitbundig versierd en creatief aangepakt ter nagedachtenis van het 100-jarige bestaan. Van wegwerp materiaal werden de mooiste decoraties gemaakt. Een kaars bijvoorbeeld die Api Injil moest verbeelden werd gemaakt van plastic flessen. Een klein waterpompje werd het toevoer van een heuse waterval met megagrote venus schelpen. Een lichtshow sierde weer een andere unit en eenvoudige bamboe stokken geverfd in funky colors sierde de gevel van een andere unit. Niets was teveel en alles was goed, hoe feller hoe mooier.
In aanloop naar de festiviteiten toe werd er elke nacht een unit feestje gehouden. Elke nacht was het de beurt van een unit om een gezellig samenkomst te organiseren. Karaoke en dansen tot de ochtend werd een dagelijks ritueel. We bezochten elk 12 units en danced the night away. Het feest was nog niet begonnen of onze dancing shoes waren al versleten. En niet iedereen van de familie had hun dancing schoes meegenomen. Van freestyle acid jazz rock jive tot jospan, niets bleef ons bespaard. We zongen de longen uit ons lijf op de zelfde karaoke CD van Broery M. en soft rock pop van Scorpions en Micheal learns to Rock dagenlang. Onze vaste fans zaten al geduldig uren in het donker te wachten op ons optreden. Bij onze opkomst hoorde je de gemoederen al ongeduldig te broeien. Omdat het donker was hadden we geen idee hoeveel mensen er om de unit zaten. Toen een neef zijn senter liet schijnen zagen we pas opkomst. Het was net alsof de hele kampong was uitgelopen. Met deze informatie in onze achterhoofd bouwden we onze optredens langzaam af.
Iedereen had een bijdrage in het eeuwfeest op Ohoira en het was al gezellig in de aanloop. Het kon alleen maar beter worden!
0 comments:
Post a Comment