Onder ons gleden de witte strepen van airstrip Dumatubun in razendtempo onder ons vandaan. Opgelucht namen we adem. De reis is voorbij en binnen enkele ogenblikken ontmoeten we the family. Ondanks de informatie dat we moesten wachten totdat het vliegtuig in zijn geheel tot stilstand is gekomen, deden enkelen alsof de informatie niet voor hun bestemd waren. Daar gingen de handphones en begonnen ze hun baggage uit het compartiment boven hen uit te pakken. Blijkbaar hadden mensen veel haast om naar buiten te gaan en dat terwijl het vliegtuig nog aan het taxieen was.
Het vliegtuig kwam tot stilstand en in een hartslag stonden mensen op en begonnen hun baggage bijelkaar te zoeken en sjouwen als of er buiten de enigste trein stond te wachten om ons naar buiten te loodsen.
De tacktiek in Indonesia om uit te stappen, als je in een groep reist, is je breed maken in het toch al smalle gangpad. Je barricadeert de loopgang terwijl anderen uit je gezelschap de baggage verzameld en voor je uit uitstapt. Oost-keiees-doof voor opmerkingen, al dan niet in behasa ewav, loop je gezamelijk het vliegtuig uit. Dit lukt natuurlijk alleen als het door iedereen snel begrepen wordt. Enkelen uit onze reisgezelschap zijn zo hoffelijk dat ze de helft van de passagiers voor lieten gaan. Met het gevolg dat ze als laatste het vliegtuig uitstapten. Oh well, what the heck...we zijn toch Tuan Rumah!
Met satu voet aan wal zagen we de familie al naar ons zwaaien. Compleet in tenue kwamen we de airport binnen. Met een BIG SMILE, naar vooral Antoinet, werden we begroet. We werden opgehaald door de Boys terwijl the Bosses thuis in Tual Un op ons zaten te wachten. Nog even werden er fotoos op de airport gemaakt samen met onze bonte reisgezelschap en spraken we af in Ohoira.
In Un was het ontvangst comitee al gereed toen we aan kwamen rijden in ons openbaar vervoer kenderaan. Doka was ook in Tual. Na een lang weerzien ging de ontmoeting met de familie gepaard met emotie. Het was te lang geleden maar het voelde als vanouds. Iedereen vond het geweldig dat de familie compleet het 100-jarige bestaan zal vieren. Pau, de vrouw des huizes, had het moeilijk toen ze Antoinet zag en al zwijgend in emotie stonden ze een tijdje in de huiskamer. Pas na een tijdje werden we opgemerkt met een hartelijke lach dat we zowat elk jaar kwamen dus al bijna tot het meubilair behoorde. Wat ook figuurlijk het geval was want het was thuiskomen voor iedereen. Nadat iedereen elkaar hartelijk hadden begroet en ik de kleintjes de stuipen op hun lijf heb gejaagd gingen we buiten zitten en kregen we ijs en ijskoude ABC met verse agar-agar koekjes en cake. Dat was relaxed op adem komen. We konden elkaar alleen maar aankijken en heimelijk elkaar toelachen. Woorden waren op dat moment overbodig. Rondom het huis hoorden we de bekende stemmen. De vrouw van Bung Andi riep al wandelend Selamat Datang vanuit haar huis voordat ze ons hartelijk, met tranen in haar ogen, in haar armen sloot. Het was een krachtig weerzien met de familie.
Het eten stond al klaar en konden we meteen aanschuiven. Menu a-la-carte: nasi, ikan bakar, ayam goreng, terong goreng dgn saos kacang kebun, aroan-sir-sir en embal bubuhuk panas en tjolo-tjolo. Mijn laatste goede maaltijd was tussen Dubai en Jakarta en dat was heel lang geleden. Wat was dit een feestmaal, vooral toen Pau ons weer een glas ijskoud ABC glas aanbood met voor mij extra es batu...GEWELDIG!
De maaltijd ging in etappes en binnen de korste tijd was iedereen voldaan. Ik nam snel nog een douche en was verfrist om naar de Kampung te gaan. Ondertussen was het schemer geworden en we zouden in het donker Kampung aandoen.
Ons vervoer stond al op ons te wachten en namen we afscheid van Tual, maar niet voor lang! Ohoira en de familie stonden op ons te wachten. Het zou het eerste keer dat Antoinet in het huis dat Papa heeft gebouwd zien.
0 comments:
Post a Comment